Moeders wil is wet

Wat is een ramp? Een dertiger die alleen woont, zonder lief zit en dan nog onverwachts zijn betuttelende en bemoeizieke moeder over de vloer krijgt met de steeds terugkerende vraag: ‘Waarom heb je nog altijd geen lief?’ Wat is een nachtmerrie? Als diezelfde moeder niet alleen voor één dagje komt, maar doodleuk aankondigt dat ze een hele week zal blijven om ‘haar zoon te leren kennen zoals hij echt is’.

Het overkomt Matt, Paul en Daniel in de roman ‘Als jij maar gelukkig bent’ van de 37-jarige Brit William Sutcliffe. Hun moeders, Helen, Carol en Gillian, die al jarenlang vriendinnen zijn en één keer per maand een theekransje houden om bij te kunnen praten en hun beklag over de zonen te doen, sluiten op een gegeven moment een soort van pact om een week bij hun zonen te gaan logeren. Aangezien ze geen van drieën noch vrouw, noch vriendin, laat staan kinderen hebben, vinden de drie het hoog tijd dat daar verandering in komt.

‘Als jij maar gelukkig bent’ vertelt de belevenissen van de logeerpartij van de drie moeders, waardoor de lezer beetje bij beetje meer te weten komt over de drie hoofdpersonages. Paul blijkt homo te zijn, Matt werkt voor een mannenblad en verslindt de ene onenightstand na de andere, terwijl Daniel nog steeds loopt te treuren over een stukgelopen relatie. Hoog tijd dus dat de moeders ingrijpen. De 37-jarige auteur weet als geen ander de belevenissen en de interacties van de zonen en hun moeders op een vaak cynische, maar altijd heel grappige wijze te beschrijven. Hoewel Sutcliffes thema’s in zijn romans vaak een serieus karakter hebben, benadert hij deze thematiek altijd met enige humor, vaak tongue in cheek.

Het hoofdthema in ‘Als jij maar gelukkig bent’ is het gebrek aan communicatie tussen moeder en zoon. Beter gezegd: de miscommunicatie. Vaak hebben moeders goede bedoelingen met hun zonen, maar bij het overbrengen van de boodschap loopt het vaak spaak. Zo klinken de woorden ‘als jij maar gelukkig bent’ uit moeders mond meestal heel cynisch en ironisch, totaal anders dan als iemand anders ze zou uitspreken.

De roman zit dan ook vol grappige scènes, hilarische confrontaties tussen moeder en zoon waar misverstanden niet weg te denken zijn. Sutcliffe schrijft met scherpe pen en een vleugje humor. De dialogen zijn goed op elkaar afgestemd en Sutcliffe heeft zeker kaas gegeten van de niet altijd even gemakkelijke verhouding tussen moeder en zoon. Zelf is hij getrouwd en heeft een kind. Autobiografisch is het verhaal volgens Sutcliffe niet, maar herkenpunten zijn er zeker wel te bespeuren. Dat is dan ook een van de sterktes van de roman.

Hoewel de lezer zichzelf niet per se zal herkennen in een van de hoofdpersonages, zijn de situaties wel uiterst herkenbaar en vaak hilarisch. Licht verteerbaar, grappig en vlot leesbaar zijn de sterkste kenmerken van deze roman. Als je als lezer verlangt naar een stukje humor in een kort en bondig romannetje, ben je met ‘Als jij maar gelukkig bent’ aan het juiste adres. Het is geen blijver, het thema is niet heel origineel, maar wel op een heel originele – lees humoristische en goed opgebouwde structuur – manier verwoord, en het leest als een trein. Wat wil een mens nog meer bij zo’n mooi weer?

© Els Hesemans

Oorspronkelijk gepubliceerd op CuttingEdge.be

Multimedia:

Een interview met William Sutcliffe over zijn roman ‘Whatever makes you happy’: