A trip down memory lane

‘Het meisje met de negen vingers’ is de debuutroman van de uit Barcelona afkomstige Laia Fàbregas. De Catalaanse woont al tien jaar in Nederland en heeft haar eerste worp dan ook in het Nederlands geschreven. Binnenkort zal haar roman ook door de ons omringende buurlanden te lezen zijn. Nog voor de publicatie van ‘Het meisje met de negen vingers’ waren de vertaalrechten voor het boekje al verkocht aan een vijftal landen.

Zoals de titel al doet vermoeden, speelt een meisje met negen vingers, Laura, de hoofdrol in dit flinterdunne boekje. De reden van het mysterie – waarom ze maar negen vingers heeft – wordt, zoals het een spannende plot betaamt, pas op het einde onthuld en gaan we dan ook niet verklappen om de spanning erin te houden.

Laura groeit met haar jongere zus Moira en haar ouders op in de nadagen van het Francoregime. De roman situeert zich in de jaren zeventig, een overgangsperiode naar de democratie in Spanje. Hoewel het leven van Laura de rode draad vormt door het boek, wordt de lezer ook op subtiele wijze kennis bijgebracht over de vroegere dictatuur van generaal Franco.

Laura en Moira’s ouders proberen hun dochters zo goed mogelijk – ‘in totale eerlijkheid en vrijheid’ – op te voeden en beslissen daarom hen te laten opgroeien zonder foto’s. In plaats daarvan wordt hen geleerd ‘gedachtefoto’s’ te maken. ‘Eerst opnemen, kijken naar de kleuren, naar de maten, de compositie, de diepte. Luisteren naar de geluiden, de klanken, het geruis. Ruiken aan de omgeving, de bladeren, de aarde.’ Op die manier maakt Laura in gedachten foto’s van al haar vakantie-uitstapjes, speciale feestjes en memorabele momenten, die ze dan later opslaat in haar geheugen (en die nadien een levendige herinnering worden). Tijdens haar kindertijd stelt Laura niet veel vragen bij het ontbreken van foto’s. Het is pas op haar vierendertigste dat ze graag dit mysterie wil ontrafelen. Het is pas dan dat ze actief een zoektocht start naar het terugvinden van foto’s die er ooit geweest moeten zijn. Een ware zoektocht naar haar eigen verleden.

Een heel eenvoudig taalgebruik, hoofdstukken van maximaal 3 pagina’s en een niet al te moeilijke inhoud maken van ‘Het meisje met de negen vingers’ een lichtgewicht: een gemakkelijk en vlot leesbaar boekje, maar ook niet meer dan dat. De spanning ontbreekt een beetje en het is niet echt een boek dat bijblijft. Wel moet gezegd worden dat het idee achter het maken van gedachtefoto’s origineel is. In deze tijden van digitale camera’s en snelle consumptiemaatschappij is het misschien niet slecht zo nu en dan stil te staan bij het moment zelf en in plaats van een leuke vakantie of fijn feest op de gevoelige plaat vast te leggen dit ook eens in gedachten op te slaan.

© Els Hesemans

Oorspronkelijk gepubliceerd op CuttingEdge.be