Het wonder dat liefde heet

2006 was een heus boerenjaar voor Dimitri Verhulst. Zijn onweerstaanbare roman ‘De helaasheid der dingen’ groeide uit tot een onvervalste bestseller en opende voor Verhulst de deuren naar het grote publiek. Enkele maanden na het verschijnen van zijn veelbesproken Reetveerdegemse kroniek komt Dimitri Verhulst alweer met een nieuwe novelle op de proppen: ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’.

Wie een vervolg op ‘De helaasheid der dingen’ verwachtte is eraan voor de moeite. Eigenzinnig als hij is heeft Verhulst niet voor de makkelijke weg – die hem gegarandeerd succes had opgeleverd – gekozen, maar gooit hij het als een ware tienkamper over een andere boeg. Het smerige en volkse leven van de nonkels Potrel, Herman en Zwaren in de onooglijke negorij Reetveerdegem heeft in Verhulsts nieuwste worp plaatsgemaakt voor het idyllische leven in het half ingedommelde Ardense dorpje Oucwègne.

Boven op de hoogste heuvel van Oucwègne woont de tweeëntachtigjarige mevrouw Verona. Nu het twintig jaar geleden is dat meneer Pottenbakker, haar geliefde echtgenoot, zich heeft opgehangen aan een boom, waagt ze zich nog één keer aan de afdaling naar de rivier Gemontfoux. Goed wetende dat de terugtocht voor haar fysiek niet meer haalbaar is, gaan haar gedachten tijdens haar laatste uren terug naar haar grote liefde en de onvergetelijke momenten die ze samen met de andere dorpsbewoners heeft beleefd. De dag dat een koe tot burgemeester werd verkozen, de veearts die in geval van nood ook mensen onder handen neemt, de op leven en dood gespeelde wedstrijden tafelvoetbal, de vrijgezellen die stiekem dromen van een liefdesnacht met de nog steeds aantrekkelijke weduwe Verona… Het leven zoals het is in Oucwègne wordt met veel liefde en humor beschreven door Dimitri Verhulst.

Liefde is trouwens het sleutelwoord van ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’. Het hele verhaal is een romantische lofzang op de onverbrekelijke liefde die een koppel zelfs over de dood heen kan voelen. De naam Verona werd niet toevallig geleend van de volksheilige Verona die over liep van liefde en zich dienstbaar maakte voor de armen.

Naast het inhoudelijke verschil met ‘De helaasheid der dingen’ valt in ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’ vooral ook de nieuwe verteltoon van Dimitri Verhulst op. Waar hij vroeger in de geest van zijn literaire leermeester Louis Paul Boon de mensen nog wel eens een geweten wou schoppen met woede en sarcasme, heeft hij er ditmaal voor geopteerd om de mensen ‘een geweten te kietelen’ zoals hij het onlangs in een interview met NRC Handelsblad verwoordde. Als een ouderwetse landschapsschilder leeft Verhulst zich uit in een spel met statige sierzinnen vol archaïsche woorden en lyrische beeldspraak. Dat hij ooit de Gemontfaux zou beschrijven als een rivier die ‘haar weg gaat in kalligrafische krullen, in sierlijke majuskels waarvan men sinds het gebruik van het schrijfklavier haast geen weet meer had’ had niemand tot voor kort voor mogelijk gehouden. Verhulst intrigeert met zijn taalbrouwsels waarin hij bovendien meerdere vergeten woorden vanonder het stof haalt. Of weet jij uit het blote hoofd wat bijvoorbeeld ‘kossems’, ’speitelingen’ en ‘merkeldagen’ zijn?

Met ‘Mevrouw Verona daalt de heuvel af’ heeft rastalent Dimitri Verhulst een groots orgelpunt achter het voor hem sowieso al superieure jaar 2006 gezet. Zijn moderne fabel over de liefde is hartverwarmend en ontroerend leesvoer dat niemand onberoerd zal laten. Als er in deze donkere winterdagen één boek op je nachtkastje moet liggen, is het dit wel!

© Erwin Tommissen

Oorspronkelijk gepubliceerd op CuttingEdge.be

Multimedia:

• Dimitri wordt in Ter Zake geïnterview over de Belgische politiek en zijn laatste boek ‘Godverdomse dagen op een godverdomse bol’: